W dniu 6 listopada 2025 r. odbyło się spotkanie z ks. prof. Jarosławem Babińskim, wykładowcą Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, który przybliżył postać niezwykłego kapłana – ks. Kazimierza Raepke. Wydarzenie zgromadziło licznych słuchaczy zainteresowanych tematyką spotkania. W wydarzeniu wzięli udział między innymi Mieczysław Grzegorz Gołuński, burmistrz Kartuz oraz ks. dr Ryszard Różycki, proboszcz parafii św. Kazimierza w Kartuzach.
Ks. prof. Babiński, w sposób żywy i barwny, opowiedział o życiu i działalności ks. Raepke – kapłana, który swoją posługą i postawą zapisał się w pamięci wiernych jako człowiek głębokiej wiary i oddania drugiemu człowiekowi. Prelegent zwrócił uwagę na jego zaangażowanie duszpasterskie, troskę o młodzież oraz niezłomność w czasach prób, jakie przyniósł okres komunizmu.
W trakcie spotkania ks. prof. Babiński przywołał swoje wspomnienie o ks. Raepke, którego znał osobiście, podkreślając jego ciepło, pokorę oraz liczne talenty (pięknie śpiewał, rysował, interesował się astronomią). Zaznaczył również, że pamięć o ks. Raepke jest hołdem dla niego ale i jego dokonań.
Przypomnijmy ks. Kazimierz Raepke był m.in. autorem publikacji Kościół dawnej Kartuzji Kaszubskiej wydanej w 1992 roku.
Na zakończenie uczestnicy mieli okazję zadać pytania oraz podzielić się refleksjami.
Ks. Kazimierz Raepke (1936–1997)
Ks. Kazimierz Raepke związany był z Kartuzami nie tylko przez fakt urodzenia. W tym mieście uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im. H. Derdowskiego, a w kartuskiej kolegiacie przyjął w 1959 roku święcenia kapłańskie. Tu również zakończyły się jego przedwczesne ziemskie zmagania – w 1997 roku, w wieku 61 lat, spoczął na kartuskiej nekropolii.
Choć dane mu było przeżyć zaledwie sześćdziesiąt jeden lat, czas ten wypełnił intensywną działalnością o charakterze kulturalnym, pisarskim, badawczym, organizacyjnym, a nade wszystko duszpasterskim i społecznym. Już w okresie studiów w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie włączył się aktywnie w ruch kaszubologiczny jako przewodniczący Klubu Studentów Kaszubów. W tym czasie nawiązał także bliską współpracę i przyjaźń z ks. dr. Bernardem Sychtą, z którym przez dziesięć lat pracował jako wikariusz katedralny i katecheta. W wyniku tej znajomości stał się gorliwym popularyzatorem twórczości scenicznej ks. Sychty.
W 1959 roku wyreżyserował jego dramat historyczny Òstatnô gwiôzdka Mestwina, wystawiany kilkakrotnie w Pelplinie i Oliwie. Sam zagrał w nim główną rolę – księcia Mestwina – co sprawiło, że ks. Sychta nazywał go odtąd żartobliwie Mestwinem lub Mestwinkiem. Rok później ks. Raepke podjął się reżyserii kolejnej sztuki autorstwa pelplińskiego proboszcza pt. Wesele kociewskie.
Choć w dalszych latach jego działalność obejmowała wiele różnych dziedzin, pozostał głęboko związany z Kartuzami – zarówno emocjonalnie, jak i twórczo. Uczucia te wyrażał w licznych publikacjach poświęconych dziejom rodzinnego miasta.
Pod wpływem ks. dr. Antoniego Liedtkego, wykładowcy historii Kościoła w pelplińskim seminarium, ks. Raepke rozpoczął badania nad dziejami kartuskiego zespołu poklasztornego. Korzystając z bogatych zbiorów Archiwum Diecezjalnego i Biblioteki Seminaryjnej, opracował pracę pt. Kościół poklasztorny w Kartuzach. Jego dzieje i zabytki, napisaną pod kierunkiem ks. Liedtkego. To właśnie to studium stało się podstawą późniejszej, naukowej monografii Kościół dawnej Kartuzji Kaszubskiej w Kartuzach, wydanej w 1992 roku.
Zanim ukazała się wspomniana książka, ks. Raepke publikował liczne artykuły popularnonaukowe, polemiki i recenzje na łamach „Kaszëbów”, „Studiów Pelplińskich” i „Pomeranii”.
W 1995 roku, z powodu postępującej choroby, poprosił o zwolnienie z obowiązków proboszcza parafii w Borzyszkowach. Powrócił wówczas do ukochanych Kartuz, gdzie zamieszkał w domu swoich dziadków przy ul. Gdańskiej. Planował poświęcić się dalszym badaniom historycznym, pisarstwu i posłudze duszpasterskiej. Niestety, niespodziewana i przedwczesna śmierć przekreśliła te zamierzenia. Pozostawione przez niego dzieło zostało jednak należycie docenione – zarówno przez środowiska kościelne, jak i świeckie. (opracowano na podstawie tekstu ks. prof. J. Walkusza)
