W ti zalë pòkôzóné są rzeczë, jaczé nôleżą do pòsagù pani młodi. Na Kaszëbach bëło to tradicją, że brutka, co sã żeniła, dostôwała òd swòjich starszich pòsôg. W nim bëło czile pòsagòwich skrzëniów z pòscelą, bielëzną, sprzãt codniowégò ùżëtkù, w tim bãbenk do brunieniégò kawë, czijónczi do praniô, riwka, wôdżi, czerzenczi.
Czãsto w mereżkã pòscelë wszëwónô bëła wietewka mërtë ze slëbnégò wiónka, żebë, wedle tutészich zwëków, pani mògła miec pòrodë bez bólu.
W pòsagòwich skrzëniach bëłë téż krëjamné skriwczi z kòsztownoscama.
W dzéń przecygniãcégò młodi białczi do swòjégò chłopa, państwò młodi przëjéżdżalë na nowé gbùrstwò. Wskôza bëła takô, że pani młodô miała zamieszkac na gbùrstwie chłopa i wniesc jemù swój pòsôg.