„Czedë Pón Bóg skùńcził twòrzenié swiata, sôdł so na mòdrim òbłoczkù i wezdrzôł na dół, na zemiã. Widzôł tam lëdzką robòtã - barżi i mni zadowòlonëch z ni lëdzy. Ùdbôł, że dô jima czas na zagòspòdarzenié. Czedë wëznaczony czas minął, zawòłôł janiołë, żebë Mù dokładno òpòwiedzałë, co lëdze robią. Aniołowie zaczãlë òpòwiadac. Leno kartësczi janiół jakòs nie chwôlił, tak jak jiny, swòji stronë. Bòga to zdzëwiło, bò mëslôł, że wszëtcë wszãdze ceszą sã z jegò darënków. Spitôł tej janioła z Kartuz: Co sã twòjim lëdzóm na dole nie widzy? Bò móm zmerkóné, że të jes smùtny. - Ti mòji robią, Panie, jak jiny, le ni mają wòdë. Tam ù mie ni ma ani rzéczi taczi jak Wisła, ani jezora taczégò jak Żarnowsczé, ani nawetka rzéczków, chtërne bë mògłë òbracac młinë. Ni ma lasów, gajów czë bòrów. Są leno piôsczi abò mòkradła, tej i jô, tak jak mòji lëdze, ni mògã bëc rôd. Panu Bògù równak to, co pòwiedzôł janiół, nie sygło. Chcôł sã doznac jak je, dokładni. Tej kôzôł zwòłac do se, nibë to na òdesłanié, chłopów ze wszëtczich strón. Wnet zaczãlë sã zjawiac. Jedny bëlë òblokłi kùso, jiny w kòżëchach, jesz jiny w jedwabiach. W niebie czëlë sã jak dzecë przed prësczim szkólnym, wërzasłi i bladi. Le nié wszëtcë. Béł westrzód nich chłop wësok rosłi, mòcny, miôł na sobie kòżëch baro szeroczi i dłudżi, sygający pò kòstczi. Ten czuł sã jak pòlsczi szlachcëc, tëli, że w niebie ni miôł szablë. Pón Bóg widzącë, że są jakbë na sądze, kôzôł jima zasadnąc wkół òkrãgłégò stołu. Wikszosc z nich zaczãła cësnąc sã do grëpë, nicht nie chcôł zając môla na przódkù, òsoblëwie krótkò Pana Bòga. Leno ten w szëbie rozsadnął sã na przódkù, jak jaczi baróna. A béł to kartësczi gbùr. Terô Pón Bóg wzął sã za tã sprawã. Pòwiadôjtaż chłopi – rzekł, czë wama sã widzą wasze stronë? Co wa bë jesz chcała miec? Chłopi pòd wezdrzenim Pana zmieszalë sã, nie wiedzelë, co pòwiedzec, pòchilëlë głowë i damilë. Leno ten nasz, kartësczi, wzérôł niestrachòblëwie, le i òn nick nie gôdôł, bò i jemu bëło nieùbëtno. Pón Bóg równak widzôł, że chcôłbë cos rzeknąc, tej pòwiedzôł do niegò: Në, szëbiasti, widzã, że të jes nôsmielszi, wzérôsz rozëmno, të jes téż ùrodny, a mòże nawetka bògati, bò môsz ruchna taczé dłudżé, że mùszisz je pòdwijac. Mòże ce pòzwac Kaszëbą. Widzysz mie sã. Tej gadôj. Jak je? Co të bë jesz chcôł? Wasz janiół stróż pòwiôdôł, że môta lëchą zemiã, czë to prôwda? Bò zdôwô mie sã, że wa mù môta za wiele nałgóné. Òj cëganita, cëganita i sknërczita. Tej tu i terô pòwiédz mie w òczë: jak ù was je? Kaszëba, pòzwóny tak przez samégò Bòga, òdkrząknął, pòdrapôł sã za ùszama i rzekł: Më sobie dôwómë radã wszãdze. Tam, gdze są piôsczi i tam, gdze są bagna, bò robimë tak jak Wë, Panie, nakôzëjece. I dlôte mómë tã szëbã, te òwczé kòżëchë. Le jeżlë mòżemë òd Was, Panie, jesz cos dostac, to pòkórno prosymë, baro prosymë. Panu Bògù te słowa sã widzałë. Tej spitôł sã: A co wa bë chcelë miec? - Chcemë miec krôj ùpiãkniony tim, co Wë, Panie, môce jesz gdzes w schówkach gwiôzdkòwégò miecha. Baro lubimë piãkno, òno sprôwiô, że më jesmë lepszi, pòdnosy nasze mëslë do Nieba, bò doch Niebò, to samô snôżosc, to dobroc i miłota. Pón Bóg kôzôł sobie przëniesc gwiôzdkòwi miech, chwëcëł za kùnôszk jegò rogù i wësëpôł z niegò rozmajité dobra na sóm westrzódk kaszëbsczi zemi tak, że spadłë prawie na kartëską stronã. Wezdrzë terô w dół - rzekł żëczlëwie do gbùra. Kaszëba wezdrzôł i zarô rzucëł sã przed Panã Bògã na kòlana, żebë dzãkòwac za widzałi dôr. Bò ùzdrzôł cëdowné jezora, malowné grzëpë, na jaczich rosłë rozmajité drzéwiãta i z jaczich spłiwałë rwisté strëmienie, co bëłë w pòszëkù, żebë òbracac kòła młinów, gôdającë: Dôjta nama robòtã, dôjta nama robòtã. Ùczëł téż spiéw ptôchów, chtërnëch fùl bëło w lasach, gajach i bòrach. Przëszła mù tej pragniączka na to, żebë jak nôrëchli przińc nazôd dodóm. Pón Bóg, chtërën to widzôł, pòwiedzôł mù: Nié tak chùtkò. Mùszisz i të, mùszita i wa, Niebù co dac. Kartësczi gbùr béł môłim sknërą, tej jakbë sã skùrczëł, le trzeba bëło Pana spëtac, co kartësczi lëdze mòglë Niebù dac. Dôjta nama pòbòżnëch, robòcëch zôkònników. Òfiarujta jima nôlepszé lasë i jezora, nôbarżi òbrodzajné zemie i niech òni, chtërny przińdą z cëzëch strón, téż stóną sã Kaszëbama. Kartësczi gbùr przëòbiecôł, że tak mdze, tej Pón pùscëł gò dodóm. I kartësczi lëdze delë zôkònnikóm nôbògatszé ùstrónczi lasów, jezora i nôlepszé zemie, żebë chwôlëlë Bòga i stelë sã Kaszëbama, Pòlôkama. Bò Kaszëba to Pòlôk, leno ten lepszi. Tec to òn na niebiesczim òdprawienim nôbarżi sã Panu Bògù widzôł”.

(J. Cenôwa, Dobro dobiwô. Legendë z Kaszëb i Pòmòrzô, Gduńsk 1985, s. 150-152.)

(J. Ceynowa, Dobro zwycięża. Legendy z Kaszub i Pomorza, Gdańsk 1985, s. 150-152.)